Last posts on grands pays-bas

Le « Leo Belgicus » degrellien.

2018-10-17T19:15:00+02:00

Des cartes anciennes semblables à celles de Léon Degrelle

aux enchères à Bruxelles

Ce 13 octobre 2018, la prestigieuse maison de vente publique de livres et estampes Arenberg Auctions de Bruxelles a mis aux enchères un magnifique lot de cartes géographiques anciennes de Petrus Kaerius, Abraham Ortelius, Willem Blaeu, Nicolas Visscher, etc.

On sait que Léon Degrelle était un collectionneur passionné de ces cartes évocatrices du passé glorieux de sa patrie aujourd’hui étriquée aux proportions d’une Belgique semi-éclatée, mais alors, au temps de Philippe le Bon, de Charles le Téméraire et de Charles-Quint, rayonnant sous le nom de Pays-Bas Bourguignons, de Cercle de Bourgogne, de Germania inferior ou de XVII Provinces…

Il nous en livre une édifiante description dans Degrelle m’a dit, de Louise Narvaez, Duchesse de Valence :

« Ce repliement [dû à l’inaction politique des premiers temps de l’Occupation] avait, par contre, apporté à Degrelle de grandes joies personnelles. Il naviguait, tranquille, dans la longue maison blanche, harmonieusement décorée de vieux tableaux, de vieilles gravures, de tapisseries des Flandres et surtout de cartes anciennes qui chantaient la gloire des “Grands Pays-Bas” de jadis. Sa collection d’atlas merveilleux du XVIe et du XVIIe siècle, coloriés à l’époque, était unique en Belgique. Il l’avait, depuis l’Université, rassemblée avec autant de soin que d’amour. Il possédait l’œuvre entière d’Ortelius, de Mercator, de Kaerius, de Blaue, de vingt autres géographes fameux des anciennes “Dix-Sept Provinces”. L’ensemble représentait dix mille cartes anciennes environ [...]. » (p. 356)

C’est d’ailleurs en évoquant le Leo Belgicus tel que dessiné par Kaerius, Ortelius ou Visscher que Léon Degrelle engagea ses premiers Légionnaires, le 8 août 1941, dans la croisade antibolchevique devant rendre à nos provinces leur destin historique dans l’Europe nouvelle :

« Nous partons parce que l'Europe est pour nous un bien sacré, la fleur de la civilisation, le pays des conducteurs de peuples. Nous partons parce que chaque clocher, chaque beffroi, chaque foyer du vieux continent européen est une parcelle de notre patrimoine.

Nous partons parce que notre pays est en cause, comme tous les pays de l'Europe, et que se refuser à la lutte commune, c'est trahir son peuple et déserter.

Nous partons, enfin, –et nos cœurs se gonflent de bonheur à cette pensée–, pour que notre Patrie puisse à nouveau manifester sa “présence”, rappeler à ceux qui la croyaient jetée au sol que les plus hautes vertus animent toujours le glorieux LEO BELGICUS de Charlemagne et de Philippe le Bon, du Téméraire et de Charles-Quint, de Philippe II et de Marie-Thérèse, de Léopold II et d'Albert Ier. […]

Pour nous, Wallons, Germains de langue française, jaillis de la même race que nos frères du Nord et de l'Est, ce grand rassemblement a des résonances toutes spéciales.

Nous rejoignons l'Europe, mais nous rejoignons plus spécialement la grande communauté germanique, celle qui nous donna le sang originel, celle qui nous valut, au XVe et au XVIe siècle, au temps de gloire de la GERMANIA INFERIOR, nos jours les plus fastueux et les plus rayonnants. »

(Le texte intégral se trouve sur notre blog au 8 août 2017).

Nous noterons, à nouveau, que contrairement à ce qu’affirment les historiens du mensonge officiel, Léon Degrelle n’a pas attendu 1943 et une prétendue conversion de complaisance à la germanité pour savoir que les Wallons possèdent aussi des racines germaniques !

Pour le reste, ce discours s’inscrit dans la continuité politique constamment affirmée par Léon Degrelle de rendre à nos provinces leur destin bourguignon (voir ce blog au 28 juin 2017).

C’est d’ailleurs pour l’expliquer à son ami Otto Abetz, ambassadeur du Reich à Paris, qu’au sortir de ses épreuves carcérales françaises (voir ce blog au 30 avril 2017), il se rendit dans la résidence parisienne du diplomate, l’hôtel Beauharnais, où l’attendait également Henri De Man, muni de ses précieuses cartes anciennes, ce qui nous vaut un catalogue encore plus fourni :

« Pensant ne rencontrer qu’Abetz, j’étais arrivé de Bruxelles avec un chargement de vieux atlas du XVIe et du XVIIe siècle, où se trouvaient évoqués les fastes des Grands-Pays-Bas bourguignons que je rêvais de rassembler une seconde fois, comme Philippe le Bon et Charles le Téméraire, mes inspirateurs.

Ces atlas aux vieilles couleurs merveilleusement vives chantaient la gloire d’Arras la Fidèle, de Lille au Lion, de Cambrai à l’Aigle, de Middelbourg, cité des départs, de Maestricht, la vieille métropole de la foi, de Bois-le-Duc, repos des princes unificateurs !

Atlas plantiniens d’Ortelius, décorés de cartouches somptueux, d’animaux extravagants étalés sur des terres inconnues, de voiles à la Vierge, de monstres marins découpés sur les bleus chauds des mers, d’îles roses ou jaune pâle, des vêtements munificents du Saint Empire romain germanique ! Editions originales, larges comme les antiphonaires des vieilles abbayes, ou minuscules, reliées en peau de porc, qui avaient guidé jadis les pèlerins, les chevaliers, les commerçants, les marins, par les routes de terre et d’eau, aux ports de la Hanse, aux foires de Champagne, à Compostelle, aux marchés d’esclaves barbaresques ou à la capitale miroitante du Grand Turc.

Atlas plus sévères de Mercator qui avait mis trois ans à arpenter les routes d’Ypres à Alost, de Gand à Bruges et à Damme, avant de dresser la carte de la Flandre !

Atlas de Kaerius, groupant dans sa Germania Inferior les dix-sept roses des dix-sept provinces bourguignonnes !

Atlas de De Visscher, avec la carte Novum Belgium des Etats-Unis d’aujourd’hui, découverts alors par des marins d’Amsterdam et des paysans du Hainaut, tous fils de la même patrie !

“Steedenboeken” de Blaeu, où, précis comme des tableaux de miniaturistes, s’étalaient, sous des nuages cendrés et roses, les plans de toutes nos vieilles cités de Luxembourg à la Zélande, de Béthune à la Frise, où rien ne manquait, ni l’aigle impérial sur les volets de l’Hôtel de Ville d’Anvers, ni le four à chaux qui fume, ni le linge qui blanchit, ni le carrosse qui cavalcade, ni le puits miraculeux de sainte Godelieve à Ghistelles !

Poésie simple de temps précis ! Couleurs que les siècles n’avaient point déflorées ! Reflets fastueux des siècles où nos dix-sept provinces formaient le plus riche faisceau continental ! C’était la vieille splendeur de ma patrie qu’ainsi je portais partout où pouvaient être discutés ses droits à la résurrection.

Cent fois, j’ai feuilleté ces atlas aimés devant les personnalités les plus marquantes de l’Europe pour leur rappeler que nous étions un peuple de maîtres, qui avait fait ses preuves pendant mille ans, répandu la richesse, la civilisation, l’ordre, la beauté autant que Venise, que Cologne, que Mayence trois, quatre, cinq siècles avant que Berlin fût autre chose qu’un village isolé au bout de ses landes sablonneuses.

De Man, lui, regardait ces témoignages de gloire d’un œil distrait. » (La Cohue de 1940, p. 389-390).

C’est aussi ce que Léon Degrelle explique au comte Capelle, secrétaire du roi Léopold III, envoyé par le souverain, le 21 août 1940, pour vérifier que ses intentions politiques correspondent aux siennes en matière de collaboration (Léon Degrelle avait alors rendu compte de ses conversations avec Otto Abetz et fit demander conseil au Roi à propos d’une possible rencontre politique avec Joachim von Ribbentrop, ministre des Affaires étrangères du Reich) :

« Dans mon plan de rassemblement –en tout ou en partie– des anciens Pays-Bas bourguignons, l’unité monarchique, nœud de puissance et de splendeur, eût rempli la plus utile des fonction. Elle devenait la clef de voûte où se fussent rejointes les lignes de force et de beauté de l’antique Leo Belgicus, ressuscité par mon action. Mon entrevue avec le comte Capelle avait duré deux heures. » (La Cohue de 1940, p. 278).

Mais qu’est devenue la collection cartographique unique de Léon Degrelle ?

Déjà, elle avait échappé par miracle (ou plutôt par imbécile méconnaissance de sa valeur) aux pillages des innombrables maisons laissées vides par l’exode de mai 1940 :

« Le lendemain de mon retour à Bruxelles, j’allai, le cœur battant, à la Drève de Lorraine, retrouver ma chère maison. […] en fait de biens meubles, il ne restait plus, éparpillés dans une cave et n’ayant tenté personne, lors des pillages belges de la mi-mai, que mes chers vieux atlas enluminés de Mercator, d’Ortelius, de Kaerius, de Blaeu et d’autres géographes selon mon cœur. » (La Cohue de 1940, p. 110).

Mais en 1945, Léon Degrelle n’eut même pas l’occasion de constater personnellement le désastre :

« L’ensemble [de la collection] représentait dix mille cartes anciennes environ, qui furent, après la guerre, saccagées, volées, vendues à l’encan par de lamentables iconoclastes. » (Degrelle m’a dit, p. 356).

« Il est presque inutile d’ajouter que cette collection, unique je pense, dans les grands Pays-Bas (je possédais environ dix mille cartes coloriées à l’époque, des XVIe, XVIIe et XVIIIe siècles), fut, lors de la “Libération” de 1944, pillée, volée, dispersée aux quatre vents, avec une stupidité asine. Ces champions ne faisaient pas pour rien la guerre de la Culture et de la Civilisation gréco-latines ! » (La Cohue de 1940, p. 390).

On comprend l’amertume de celui que le Führer destinait à devenir le premier chancelier de la nouvelle Bourgogne car, au-delà de la valeur marchande de ces chefs-d’œuvre de la cartographie (la carte de la Germania Inferior de Verbiest était estimée, aux enchères de Bruxelles, à 3000 euros, le Leo Belgicus de Kaerius à 5000 euros, l’Atlas « plantinien » d’Ortelius à 60.000 euros !), c’est toute l’entreprise politique visionnaire de Léon Degrelle qui se voyait ainsi vouée à l’oubli, frappée de damnatio memoriae (voir ce blog au 10 avril 2018).

Ne resta plus à Léon Degrelle qu’à rappeler, dans la munificence des azulejos andalous, son inextinguible volonté de ressusciter le mythique Leo Belgicus, but qu’il fut si près d’atteindre et qui fut certainement la dernière « occasion offerte à mon peuple de retrouver son unité des temps de richesse et de gloire du passé » (Léon Degrelle : persiste et signe, p. 243).

C’est ainsi qu’il fit reproduire dans l'impressionnant portail ouvrant sa finca andalouse « La Carlina », à Constantina, le Leo Belgicus de Petrus Kaerius, par l’antique maison Montalván, employant depuis le XIXe siècle les meilleurs artisans de Triana, le célèbre quartier des céramistes de Séville (cette fabrique aux murs classés a dû fermer ses portes en 2012 et est aujourd’hui transformée en hôtel de prestige).

Cette photo inédite montre le Leo Belgicus, tel qu’on pouvait encore l’admirer en juin 1993. La précieuse carte de Kaerius, aux dimensions monumentales et à la réalisation unique –historique !– en azulejos sévillans, est identifiée dans le bord inférieur gauche, par le concepteur original

Maurice Bardèche donne la parole à Léon Degrelle

2016-06-04T03:50:00+02:00

Fondée en 1951 par Maurice Bardèche, Défense de l’Occident fut la principale revue nationaliste dans la France d’après-guerre, défendant l’idéal social ainsi que les préoccupations nationales d’un fascisme aux dimensions de l’Europe. Egalement critique par rapport aux procès en sorcellerie qui ne feront que se multiplier contre le national-socialisme (Bardèche compta, dès 1948, parmi les premiers auteurs révisionnistes avec l’implacable Nuremberg ou la Terre promise).

C’est ainsi qu’en novembre 1976, le numéro 142 de Défense de l’Occident annonce en couverture Un entretien explosif avec Léon Degrelle, réalisé par le journaliste belge Jacques Vanden Bemden, chroniqueur régulier du mensuel bruxellois Nouvel Europe Magazine.

Un entretien exclusif avec Léon Degrelle.

Coup sur coup deux livres et un album de disques [ndlr : Léon Degrelle – De « REX » au Front de l’Est, 2 disques vinyle 33T, Serp éditions] ont relancé la personnalité de léon Degrelle. Saint-Loup, l’historien de la Lvf et de la division Charlemagne, a consacré un gros ouvrage aux volontaires flamands et wallons qui combattirent sur le front de l’est (Les SS de la Toison d’or, Presses de la Cité). Degrelle lui-même a publié récemment un pamphlet adressé au primat de Belgique, le cardinal Suenens (Lettres à mon Cardinal, l’Europe réelle).

À 70 ans, Léon Degrelle est le dernier grand chef fasciste vivant. Directeur des éditions catholiques « Rex » en 1930, il fonde sous le même nom, cinq ans plus tard, un mouvement politique qui d’emblée recueille un grand succès. Partisan de la neutralité de la Belgique, il est arrêté et déporté en France à la déclaration de guerre. En 1941, il crée la Légion Wallonie et part comme simple soldat se battre en Russie.

Il en reviendra colonel et Chevalier de la Croix de fer avec feuilles de chêne. Il est le seul non-Allemand titulaire de cette haute distinction. En la lui remettant, Hitler prononça cette phrase : « Si j’avais un fils, je l’aurais voulu tel que vous ». Condamné à mort par contumace, déchu de sa nationalité, Degrelle vit en Espagne depuis 1945. C’est là que l’a rencontré un journaliste belge, Jacques Vanden Bemden. L’entretien inédit que nous publions ici est un document à verser au dossier de l’Histoire, qui reste seule juge.

– Tout le temps qu’a couvé la guerre, vous avez prêché la neutralité, ce qui vous a valu de passer pour pro-allemand et d’être arrêté le 10 mai 1940 par la polica belge bien que vous fussiez parlementaire. Pourquoi cette attitude ?

– Tout simplement parce que la Belgique n’avait aucun droit de prendre parti pour l’un ou pour l’autre. Elle avait encore moins intérêt à se mêler des différents de ses grands voisins. Hitler ne voulait pas d’une guerre à l’Ouest. Et il s’en est fallu d’une voix que Paul Reynaud ne devienne pas premier ministre. Encore Herriot dit-il dans ses Mémoires que c’était une voix volée ! Sans cette voix-là, les Français avaient Laval et la paix. Du coup, nous autres Belges pouvions tirer un énorme avantage de notre position de neutralité. Mais en fait, la Belgique n’a jamais été neutre dans toute cette affaire. Le roi Léopold III jouait le double jeu. Gamelin, généralissime français, raconte dans son livre Servir ses entrevues avec l’attaché militaire belge à Paris, dûment mandaté par Léopold pour négocier un accord secret avec la France. Matraquée par la presse, l’opinion belge était profondément anti-allemande. Le gouvernement et le palais ont suivi. Le roi, qui avait un goût certain pour l’intrigue, a donc cherché à s’allier secrètement avec la France. Pendant toute la prétendue neutralité, un officier de Gamelin a vécu clandestinement au palais. Quel scandale si un officier de la Wehrmacht avait séjourné à Laeken ! Léopold croyait candidement que les Allemands ne savaient rien. Or ils recevaient semaine après semaine copies des renseignements que nous fournissions aux Français. Dès ce moment, il est évident qu’Hitler nous a considérés comme des ennemis. Inévitable ! Le plus fort, c’est que non seulement le roi agissait à l’insu du gouvernement mais que, de leur côté, Pierlot et Spaak fournissaient des renseignements aux Français.

– Neutre en 1940, vous entrez dans la collaboration militaire l’année suivante. À tort ou à raison, on a voulu y voir la preuve de vos sympathies pour l’Allemagne.

– En 1941, il n’y avait plus d’autre solution. On avait épuisé toutes les possibilités d’obtenir pour la Belgique un statut honorable. Les démarches du roi auprès d’Hitler avaient échoué. De Man avait échoué. J’avais échoué. Les Flamands s’étaient jetés dans les bras de sous-fifres qui ne pouvaient absolument rien décider et ils s’enfonçaient dans une collaboration stérile. Les Allemands leur avaient distribué de petites places pour les appâter, mais aucun poste de décision. La division entre Flamands et Wallons s’était aggravée, ou plutôt le colonialisme flamand prenait une tournure boulimique. Ils voulaient tout : la Flandre, la Wallonie et même le nord de la France ! Ajoutez à cela que le public, qui un an plus tôt était à 95% pour la collaboration et grand admirateur de l’armée allemande, était déjà complètement démoralisé. Il se désintéressait tout à fait de la politique. On ne se préoccupait plus que de manger. Bref, c’était l’impasse totale.

Dès le début, je m’étais dit qu’il n’y avait de solution que militaire. Les Allemands étaient des soldats qui avaient triomphé, nous étions des vaincus et des civils. Tout était contre nous. Il fallait donc revenir à égalité avec eux et cette égalité, nous ne l’obtiendrions que par l’égalité du sacrifice. Je vais vous révéler un fait peu connu. En avril 1941, quand j’ai vu que l’affaire tournait très mal pour la Belgique et que les Allemands s’affirmaient comme les maîtres de l’Europe, qu’ils avaient balayé les Balkans, la Grèce, la Crète, j’ai écrit à Hitler pour m’engager. À ce moment, je ne pensais pas lever des volontaires. La guerre contre la Russie n’avait pas encore commencé. Je ne cherche donc même pas les circonstances atténuantes de la lutte contre le communisme. Mais comme je ne voulais pas lancer mon pays dans une aventure militaire absurde, je m’y suis lancé tout seul. Ceci dit, j’ai été ravi que l’Allemagne attaque l’Union soviétique deux mois plus tard, car cela nous a permis de nous lancer en masse dans la bagarre. Keitel m’a répondu que le Führer ne pouvait pas accéder à ma demande car il me réservait pour un futur rôle politique très important. Il ne restait plus qu’à aller cultiver mon jardin.

Ensuite les Allemands ont ouvert le front de l’Est. Pour moi, cela a été comme un éblouissement : je tenais enfin mon occasion ! En dépit de quoi il fallait manœuvrer prudemment. Les Belges ne sont pas des militaires ; or je ne pouvais partir avec une poignée d’hommes.

Si nous étions cinquante, c’était ridicule. Les Espagnols envoyaient une division, les Français partaient, les Hollandais et surtout les Flamands ! Six cents Flamands ! De ce moment, nous n’avions plus le choix : il fallait y aller. Il est incroyable que les Belges n’aient toujours pas compris cette nécessité. Si on laissait partir les seuls Flamands, c’en était fait de la Belgique ! Ils avaient raté leur colonisation en 1940 mais ils allaient la réussir en 1941. À leur retour, ils auraient tout ce qu’ils voulaient. Ils reviendraient du front couverts de gloire et diraient aux Allemands : « Nous avons prouvé que nous sommes des Germains dignes de votre confiance. Nous allons vous germaniser tous ces Wallons dégénérés. »

J’ai décidé de créer la Légion Wallonie sans en informer les Allemands. Ne croyez surtout pas qu’ils me l’avaient demandé. Il est très possible qu’ils auraient été enchantés que nous n’y allions pas. Car ils avaient tout misé sur les Flamands. En 1943, ils établissaient encore à Bruxelles des rapports qui m’étaient défavorables. J’ai toujours eu l’administration allemande de Belgique contre moi parce que je n’étais pas le moins du monde décidé à me laisser faire. C’est Hitler lui-même qui m’a imposé. C’est lorsqu’ils ont vu que ma position auprès d’Hitler était devenue imprenable que j’étais reçu là comme son fils, qu’ils se sont mis à me courtiser. Quand je suis revenu avec le Ritterkreuz autour du cou, alors qu’aucun Allemand ne l’avait en Belgique. Pas avant. Si bien que si nous sommes partis en Russie, c’est d’une certaine manière plus contre les Allemands que contre les Soviets. Pour prendre des droits. Et là-bas, il a fallu lutter pied à pied pour nous faire entendre. Comme les Belges engagés dans l’autre camp ont dû lutter contre les Anglais, comme De Gaulle a dû lutter. Les gros poissons essaient toujours de manger les petits.

J’ai annoncé la constitution de la Légion Wallonie un dimanche, à Liège. Aussitôt après, j’ai entrepris une tournée de recrutement et j’ai réussi à rallier 1200 volontaires. Le double des Flamands !

– Qui sont partis sous l’uniforme allemand.

– Oui. Comme les Forces Françaises libres, comme les volontaires belges se sont battus sous l’uniforme anglais. Simple question d’intendance. Les Belges d’Angleterre portaient sur la manche le même écusson tricolore que nous. Nous ne nous étions pourtant pas consultés !

– Comment avez-vous rencontré Hitler pour la première fois ?

– J’étais en relation avec la plupart des hommes politiques. J’avais vu Mussolini, j’avais vu Churchill, j’étais en contact avec les hommes politiques français, j’avais été reçu par Franco. Mais il y avait l’Allemagne, qui m’inquiétait plus que tout autre pays. J’étais en voyage à Berlin avec un de mes députés et ma femme. Nous étions à peine installés au Kaiserhof que Ribbentrop s’amène avec une grande gerbe de roses pour ma femme et nous propose de déjeuner chez lui. Après le repas, il s’absente quelques instants et revient nous demander si nous accepterions de prendre le thé avec le Führer. Nous y sommes restés deux heures et ce fut le coup de foudre. Réciproque mais plus visible chez lui que chez moi. Hitler a dit à Ribbentrop : « Je n’ai jamais vu de tels dons chez un garçon de cet âge ». Hitler est toujours resté sur cette impression. Le chef d’état-major allemand de Léopold pendant la guerre m’a raconté qu’en 1940, lorsqu’il m’a cru mort, Hitler est entré dans une colère épouvantable et s’est exclamé : « Pour ça, Léopold ne remontera jamais sur son trône ! » Je l’ai revu en 1944, après la bataille de Tcherkassy, pour recevoir de ses mains le Ritterkreuz. Nous sommes quasi tombés dans les bras l’un de l’autre. Chaque fois que nous nous sommes revus, ce fut toujours une explosion de joie.

J’avais la confiance absolue d’Hitler. Je ne l’ai jamais fait mais j’aurais très bien pu l’approcher sans passer par la voie officielle. L’interprète attitré d’Hitler a révélé que personne n’aurait osé dire du mal de moi devant lui. Degrelle était l’enfant terrible de la Chancellerie. Je pouvais tout dire à Hitler. C’était un homme très sensible, très gentil. Je le vois encore après Tcherkassy. On m’avait préparé une grande réunion avec la presse étrangère à Berlin. Je débarque à la Chancellerie dans l’état où je venais de quitter le front. J’avais tout juste eu le temps de me débarbouiller chez Himmler et de lui emprunter une chemise propre. J’arrive chez Hitler. Retrouvailles, effusions. Il me regarde. « Vous n’avez que ça à vous mettre aux pieds ? » me demanda-t-il. Je portais les grossières bottes de feutre que nous mettions au front. Oui, je n’avais que ça.

« – Combien chaussez-vous ?

– Du 42, mon Führer.

– Moi du 43. On va arranger cela ! »

Il envoie une ordonnance chercher une de ses paires de bottes, bourre les pointes avec un morceau du Völkischer Beobachter et me les offre. C’était ça, Hitler !

– Au-delà de l’anecdote, quels rapports aviez-vous avec Hitler ?

– Mes relations avec Hitler étaient davantage d’ordre spirituel que politique. Il ne connaissait l’Europe qu’au travers de l’invasion. Tout ce qu’il en avait vu avant, c’était un bout des Flandres sur lequel il s’était battu pendant la première guerre. Ses conceptions sur l’Europe étaient celles d’un autodidacte. Il avait emmagasiné une série de connaissances fantastique. Il était calé en tout et il transfigurait tout par son génie. Mais même lui ne pouvait pas tout savoir de la réalité européenne. Des exécutants politiques, il en avait autant qu’il voulait. Ce qui lui manquait, c’était quelqu’un qui lui dise carrément sa façon de penser, qui lui ouvre d’autres perspectives. À certains moments privilégiés, j’ai été celui-là. Je voudrais dire que le rexisme était très différent du national-socialisme. C’était un mouvement spirituel. Mon livre-programme s’appelait La Révolution des âmes. Je me souviens toujours d’une nuit au front où de jeunes officiers allemands des secteurs voisins étaient venus me voir. Ils m’avaient demandé en quoi le rexisme différait du national-socialisme. Nous en avions discuté toute la nuit et, en me quittant, l’un d’eux m’avait dit : « Eh bien, je crois qu’il y a maintenant parmi nous plus de rexistes que de nationaux-socialistes ».

Une partie seulement de la doctrine nationale-socialiste pouvait être transposée au niveau européen. Le nationalisme n’intéressait que les Allemands ; le socialisme pouvait constituer la base de l’unification européenne, mais c’était encore insuffisant. Il fallait aussi la flamme qui embrase les peuples et nous autres rexistes, nous l’avions. Un grand nombre d’Allemands pensaient que le pangermanisme pouvait créer l’Europe. Je pensais, moi, que le pangermanisme devait être le moteur de l’unification. Les pays germaniques sont admirablement situés au centre de toute la vie économique et toutes les expériences d’unification ont toujours été excentriques. Et cette unification devait se faire sur une base raciale. Parfaitement, raciale ! Avez-vous déjà remarqué comme les gens sont exigeants sur la race de leurs chiens, sur la race de leurs chevaux ? Et quand il s’agit des hommes, on pourrait commettre n’importe quelle imbécillité ?

Les mélanges raciaux n’ont jamais rien donné de bien. J’ai présenté ma thèse de sciences politiques sur ce sujet en 1929. J’ai été étudier le mélange des races aux Antilles, au Mexique, aux Etats-Unis et au Canada. J’y ai vu les catastrophes qu’il provoquait. La grande misère de l’Amérique du Sud vient de là. Pourquoi ne pas oser dire la vérité ?

– Hitler était-il un interlocuteur attentif ou se cantonnait-il, comme on l’assure, dans le monologue ?

– Je pourrais vous répondre que j’ai moi aussi le goût du monologue et que nous étions donc faits pour nous entendre. En fait, Hitler avait aussi le don de savoir écouter. Au cours de ces conversations, je suis arrivé à transformer totalement sa position en ce qui concerne l’Occident. D’abord, j’avais partie gagnée sur la question de la Bourgogne. Les textes existent. François-Poncet en a d’ailleurs publiés dans Le Figaro avec la carte de ce que devait être la Bourgogne. J’arrivais à la reconstitution des Grands Pays-Bas qui fut l’Etat le plus merveilleux de la Renaissance et même du Moyen-âge. Les Belges qui, aujourd’hui, me traitent de traître, de mauvais patriote, n’ont rien compris à rien. J’avais réussi ce que personne n’avait pu réaliser depuis des siècles. Au lieu de livrer à Hitler la pauvre petite Belgique ou les deux misérables petits morceaux de Belgique, j’avais obtenu d’Hitler de recréer un Etat extraordinaire, auquel il reconnaissait le droit d’avoir sa propre diplomatie, son armée, son administration, bref son autonomie complète. C’était un revirement gigantesque de sa part. songez qu’en 1941, il ne savait même pas comment il mangerait les Flamands et les Wallons. Les Wallons, les Allemands ignoraient même qu’ils existassent ou, dans le meilleur des cas, les tenaient pour des animaux extraordinaires, assez débiles, descendants d’on ne savait trop quels Français ! Quand la Légion Wallonie est partie pour le front russe, les Allemands n’ont rien trouvé de mieux à nous offrir qu’un drapeau frappé du coq. Inutile de dire que je le leur ai tout de suite rendu !

La Bourgogne donc nous était acquise. Et la France là-dedans ? Eh bien, nous aussi, nous avions dépassé notre position. Cela, peu de gens le savent. Pour moi, la reconstitution des Grands Pays-Bas n’était plus qu’un élément de l’unité de l’Occident tout entier. Et le gouvernement français était d’accord sur ce point. Quand je suis revenu de Tcherkassy, au moment où j’étais sûr de ma partie, sûr de mes relations avec Hitler, j’ai eu de longues conversations avec Laval, avec Déat, avec Darnand et nous sommes convenus de faire cause commune. Par la suite, je suis allé à deux reprises à Sigmaringen poursuivre ces discussions. Mais cette évolution du point de vue allemand ne s’est pas faite sans mal et je la dois pour beaucoup à mes contacts personnels avec Hitler.

Sa conversion est moins surprenante qu’il y paraît. On en trouve des exemples chez tous les grands hommes à travers toute l’histoire. Regardez Napoléon, petit Corse ennemi rabique

Rede aan het graf van Joris van Severen

2011-05-19T00:10:00+02:00

Rede aan het graf van Joris Van Severen (05/03/2011)

Ex: http://www.kasper-gent.org/

Beste vrienden uit alle Nederlanden,

Vandaag staan we aan het graf van Joris Van Severen, de Leider van het Verdinaso. Zijn persoon, zijn gedachten, zijn invloed en zijn werk doen ons ook vandaag nog steeds bezinnen over de taak die wij te vervullen hebben.

Wij hebben Joris Van Severen nooit gekend. Om hem te kennen zijn wij aangewezen op overgeleverde literatuur. Wat kan Joris Van Severen nog betekenen voor de jeugd van vandaag? Welke boodschap heeft de jeugd van vandaag weten te bereiken?

Wel beste vrienden, het antwoord is niet meteen duidelijk. Ook wij leren nog dagelijks dingen bij over het Verdinaso, over Joris Van Severen en over de politiek-filosofische achtergrond van zijn denken. Hoe dan ook stellen wij vandaag een diepe malaise vast, die knaagt aan de fundamenten van ons volk en onze gemeenschap. Net zoals Joris Van Severen zien wij absoluut geen heil in partijpolitiek, centjes- of biernationalisme. Wij zien geen heil in neoliberalisme, kapitalisme, particratisme, modernisme, individualisme, collectivisme, communisme, zionisme. Vaak ondergesneeuwde Dinaso-idealen bieden ook voor de actuele situatie een gegronde uitweg, een nieuwe een radicale oplossing die ons volk nodig heeft.

Zo kan de Vlaamse Beweging kan ons geen uitweg aanbieden. Hun gezellig samenzijn onder de ijzertoren ten spijt, zouden ze beter iets nuttig doen voor ons volk en pakweg gaan boeren. Met hun eurregionalistische discours versterken ze fundamenteel de macht van de Europese superstaat, een superstaat die fundamenteel gebaseerd is op Atlantische en kankervolle idealen. Hun discours verscheurt ons volk der Nederlanden nog meer in broedertwist en schande. Ook Joris Van Severen kwam tot dezelfde conclusies. Het enige levensvatbare model is dat van de Bourgondische Nederlanden, een model waarin alle Dietsers verenigd worden in één staat, onder één kroon en met één doel: als volk LEVEN.

Vervolgens is er het liberaal-kapitalisme. Het heeft onze samenleving ontworteld. Het heeft het geld, het winstbejag en de multinationale onderneming centraal geplaatst. Het heeft ons volk tot productieapparaat der aandeelhouders gemaakt. Het heeft de economie losgetrokken van volk en staat. Het heeft het economisch overleven van ons volk afhankelijk gemaakt van een ‘race to the bottom’ inzake lonen en arbeidsvoorwaarden. Consumentisme en individualisme is de norm geworden.

Vrienden uit alle Nederlanden, economisch links en rechts propageren elkaar te bestrijden, maar in werkelijkheid bestrijden zij de mens, het volk en de maatschappij. Het is noodzakelijk dat wij streven naar een duurzame en organische economie, rekening houdende mens, volk, en capaciteit waarmee God onze Aarde geschapen heeft.

Vanuit beide invalshoeken geeft Van Severen ons een duidelijke boodschap mee. Herinneren wij ons volgende woorden: “Alles wat het liberalisme in Dietsland heeft ontbonden, zullen wij weer binden. Het volk aan zijn wezen, zijn grond en zijn staat; de ledematen van het volk aan het volksgeheel, aan het volkslichaam en aan zijn hoofd”.

Verder bouwde Joris Van Severen ook een keurelite op. Een stijlvolle, aaneen geschraagde groep van mensen die vol overgave strijden voor hetzelfde ideaal. Zelf was hij een man met een grote openheid en een uitzonderlijk samenvattend vermogen. De hoeveelheid politieke en literaire werken die hij raadpleegde, zijn eigen intellectuele arbeid en het feit dat hij de heersende consensus onverkort én onderbouwd in vraag durft stellen verdient onze allergrootste bewondering. De kritiek was groot, maar het simpele feit dat ze tot de dag van vandaag in alle hevigheid blijft aanhouden bewijst alleen maar hoe sterk, hoe volledig en hoe consequent het intellectueel werk dat Van Severen verricht heeft wel is. Een profeet wordt jammer genoeg nooit gehoord in eigen land.

Van Severen wou de morele en intellectuele volmaaktheid bereiken, zonder hierdoor beïnvloed te worden door externe en verleidelijke factoren. De walgelijke hebzucht van het amoreel kapitalisme,parasitaire partijpolitieke en parlementaire stelsels en de gewetensloze manipulatie van de onbewuste massa kregen bij Van Severen geen kans. Als jeugd dienen wij ditzelfde nobele doel voor ogen te nemen en ons niet te laten verleiden door de grote en duivelse demonen van onze tijd. Wij dienen diezelfde elite te vormen die Joris Van Severen voor ogen had. Stijlvol, ordevol, moreel, intellectueel, doelbewust.

Beste vrienden uit alle Nederlanden, moge op onze banen dan ook de hernieuwde stap van het marsbereide, nieuwe Dietsland weerklinken.

Voor Dietsland en Orde!

Uitgesproken door Thomas B., vice-Praeses KASPER 2009-2011, aan het graf van Joris Van Severen te Abbeville, 5 maart 2011.

Elitevorming: Verdinaso en actuele koppeling

2010-12-01T00:10:00+01:00

Elitevorming: Verdinaso en actuele koppeling

Ex: http://www.kasper-gent.org/

Op donderdag 28/10 organiseerde KASPER een interne discussieavond. We bespraken onder andere het belang van praktische elitevorming vroeger en nu. Hieronder volgt een tekst die resultante is van de discussie.

In deze tekst zal het elitaire mensbeeld van het Verdinaso kort geschetst worden en zullen er nadien enkele actuele koppelingen gemaakt worden voor wat betreft de noodzaak aan elitevorming binnen ons eigen Volk. Het beeld van het Verdinaso op de mens zal geschetst worden aan de hand van twee concrete casussen: de D.M.O. en het vooropgestelde onderwijssysteem. Vanzelfsprekend dient er op gewezen te worden dat de analyse van het Verdinaso opgesteld werd in een tijdsgeest die niet de onze is.

Algemene introductie: het mensbeeld van het Verdinaso

Algemeen bekeken vertrekt het Verdinaso vanuit een negatieve mensvisie: de mens is van nature uit zelfzuchtig en egoïstisch. Wanneer iedereen zijn eigen zegje zou hebben in het bestuur van het land zal dit onvermijdelijk leiden tot wanorde en een onrechtvaardige maatschappij. Het Verdinaso heeft desgevolgend een aristocratische staatsvisie, het wil enkel en alleen de besten uit het volk aanspreken en richt zich niet tot de massa. Dit is volgens Van Severen de grote fout die andere Interbellum-bewegingen zoals het Waalse Rex en de Noord-Nederlandse N.S.B. maken: ze proberen eerst de massa te winnen om nadien de Nieuwe Orde te vestigen. Het Verdinaso pleit voor de omgekeerde weg, wat ook een logisch gevolg is van de negatieve mensvisie.

Voor het Verdinaso is het dan ook noodzakelijk dat de mens zijn democratische mentaliteit radicaal afwerpt en zich gaat gedragen naar het prototype van een goede soldaat: moed, gehoorzaamheid, tucht en trouw zijn de basisprincipes. Daarbij is er een driedeling merkbaar: onderaan het gehoorzame volk, daarboven de Dinaso elite en bovenaan de autoritaire Leider. Het is de vaste overtuiging van de Dinaso’s dat de Leider de Nieuwe Orde zal scheppen en handhaven, en elkeen moet dan ook onvoorwaardelijk gehoorzamen aan de wil van de Leider. Wie dit niet doet is zelfzuchtig, egoïstisch en democratisch en is dus mede een component van de verwerpelijke wanorde.

Dit werd onder andere duidelijk toen Van Severen zijn nieuwe en vernieuwende marsrichting afkondigde, waarbij het Groot-Nederlandisme vervangen werd door Heel-Nederlandisme en de aloude Rijks- en Imperiumgedachte. Op dit moment stapten verschillende mensen uit het Verdinaso, bijvoorbeeld Wies Moens, maar voor de overblijvende Dinaso’s (de grote meerderheid) was dit geen enkele probleem, rekening houdende met de zopas geschetste mensvisie.

In Hier Dinaso, 1933, staat bijvoorbeeld volgend citaat “Wat heeft een strijd als de onze aan meelopers? Laten zij liever hengelen gaan. Het Dinaso beproeft elk element in het vuur van gehoorzaamheid en tucht. Wie niet bestand is, mag terugkeren van waar hij gekomen is.”

De dood van Joris Van Severen, de Leider van het Verdinaso, betekende een ware slag voor de vereniging en zijn leden. Dit is natuurlijk logisch, dergelijke autoritaire bewegingen staan of vallen met hun Leider, en bij een onverwachte dood heeft de Leider nog geen opvolger voorzien.

Ter afsluiting van de inleiding een klein praktijkvoorbeeld m.b.t. vergaderingen:

Citaat uit Hier Dinaso over de besloten vergaderingen:
“Deze moeten aristocratisch zijn, zonder 1 enkel democratisch element. De Verbondsgroet moet gebracht worden als de Leiding binnenkomt en de Dinaso’s mogen niet staan zwaaien als grashalmen over en weer, niet kijken naar links en rechts en achterom en naar beneden en boven. Voor en na de rede zal ook een lied worden gezongen. Er mag ook geen discussiemoment achteraf zijn, dit is immers democratisch.”

De Dietsche Militanten Orde (D.M.O.)

De eliten der eliten mocht ook aansluiten bij de D.M.O, de privémilitie van het Verdinaso. De leden van de D.M.O. kregen een zeer harde militaire en intensieve opleiding. Ook moesten alle Dinaso’s, dus ook de leden van de D.M.O., veel oog hebben voor klederdracht en properheid. Terwijl de gewone beroepssoldaten er vaak slonzig bijliepen was het de plicht van elke D.M.O. militant om de aristocratie te vormen, en dus bijvoorbeeld elke dag zijn schoenen te poetsen na een lange marsdag doorheen de Dietse velden. Bij het Verdinaso gingen Geest en Stijl dus samen.

En citaat hierover uit Hier Dinaso:

“Omdat zij weten dat men geen volk uit de dood naar het leven stuurt, dat men geen Staat bouwt, zonder actie, de heroïsche actie van soldaten. De dienst in de DMO is alles behalve plezier. Dag- en nachtmarsen, slapen op strooi, spartaanse soberheid, altijd bereid zijn te marcheren. Waarheen? Dat weten zij niet. Met welke opdracht? Dat weten ze slechts op het gepaste ogenblik. En maand na maand werd de taak zwaarder en gevaarlijker. De dienst is iets geworden als legerdienst in een toestand van oorlogsgevaar. Vele militanten zijn getrouwd, vaders van een min of meer talrijk gezin; de meesten zijn arm. Zelf bekostigen zij hun uniform met de moeizaam gespaarde centen. Maar in allen leeft de geest van het heropstaande Dietsland, de geest van de heroïsche nieuwe Dietser. Want haar enige reden van bestaan is: Orde scheppen en Orde handhaven”.

De belangrijkste taak van de D.M.O. was het handhaven van de orde bij de openbare vergaderingen. Die impliceerde bijvoorbeeld knokpartijen met de communisten teneinde de vergaderingen mogelijk te maken.

Binnen de volledige Dinaso-denkwijze was het concept “lichaamscultuur” ook zeer belangrijk belangrijker. Een gezonde geest in een gezond lichaam vormt volgens de Dinaso de basis van het Volk. In deze context is het van belang om het gehele lichaam te trainen, dus specialisatie in 1 bepaalde sporttak is niet organisch!

Onderwijs

Het scheppen van Orde moet volgens het Verdinaso gebeuren door de opvoeding. Het moet de mensen gevoelens als gehoorzaamheid, tucht, edelmoedigheid en gemeenschapsgevoel bijbrengen. Het Verdinaso wil nieuwe mensen vormen, componenten van de Nieuwe Orde!

Er gaat veel aandacht naar de jeugd aangezien zij nog niet aangetast zijn door het liberaal-individualistisch regime. Ze vormen dan ook de grote spil van de op til staande Dinaso-revolutie. Er worden 4 opvoedkundige pijlers voorzien: gezin, Kerk, school en de jeugdbeweging Jongdinaso.

Pijler 1: het Gezin

De ouders moeten de Dinaso-waarden overbrengen op hun kinderen, niet alleen door woorden maar ook door daden. Ook moeten de kinderen godsdienstig en vaderlandslievend opgevoed worden.

Er zal een corporatie der gezinnen worden opgericht die de ouders zal helpen bij het adviseren omtrent opvoedkundige problemen.

Van belang hierbij is de centrale rol van de vrouw. De moeder moet ten strijde trekken tegen de materialistische, stijlloze en a-nationale geest. Ze moet haar echtgenoot aanmoedigen en steunen in zijn strijd voor het Verdinaso. Het Verdinaso bedacht ook een originele oplossing voor de werkloosheid: vanaf het huwelijk dient de vrouw ontslagen te worden uit haar professioneel ambt zodoende het kind in volledige Dinaso-geest te kunnen opvoeden. Dit zal ook het cruciale belang van de familie in ere herstellen, alsook de heropleving van het Dietse volks bewerkstelligen. De echtgenoot zal dan wel voldoende geld moeten verdienen om in het onderhoud van het gezin te voorzien, maar dit vormt geen probleem in de nationaal-solidaristische economische visie (die we hier verder niet zullen bespreken).

Pijler 2: De Kerk

De Kerk moet de gezinnen bijstaan tot godsdienstige en zedelijke grootheid. Want volgens het Verdinaso kan een volk zonder godsdienst kan nooit een groot volk zijn. En gelijk hebben ze.

Pijler 3: De school
Er dient een cruciale ommezwaai te gebeuren voor het onderwijs: op de eerste plaats komt het vormen van nieuwe mensen, op de tweede plaats staat het overbrengen van kennis.
In Hier Dinaso wordt de huidige situatie omschreven (bemerk de actuele analyse!): “In de officiële scholen wordt de band met God doorgesneden en alle idealisme in de kiem gedood. De kinderen worden er opgeleid tot materialisten, men kweekt geen liefde voor het Dietse volk. De kinderen worden ook rijpgemaakt voor latere inlijving in de partijpolitiek. In scholen geeft men enkel onderwijs, de morele en lichamelijke opvoeding laat men totaal links liggen!
Ook straffen zoals strafwerk of schoolblijven worden meer en meer verhinder door de ouders zodat de leerkracht zijn tucht verliest.
Ook bij de selectie van de leerkrachten loopt het fout, want men kijkt niet naar het karakter en het idealisme van de kandidaat en ook niet naar zijn volksverbondenheid.”
Het onderwijs volgens het Verdinaso zal er alsvolgt moeten uitzien:
– De opleiding der leerkrachten zal gebeuren in de Dinaso-scholen voor leerkrachten, en dezelfde geest zullen de leerkrachten overplanten in de Dietse nationale scholen.
– De kinderen moeten de centrale Dinaso waarden leren: tucht, gehoorzaamheid, samenhorigheidswil, werkzaamheid en zedelijke grootheid.
– Ook het herstel van lichamelijke sancties dringt zich op indien de pedagogische noodzakelijkheid zulks vereist!
– Vanzelfsprekend zullen de onderwijzeressen zullen bij het huwelijk uit hun ambt worden ontslagen zodat zij zich volledig kunnen toewijden aan hun eigen kinderen in de gezinsopvoeding.
Er dient ook schoolgeld betaald te worden in de Dietse nationale scholen, maar indien de ouders het niet kunnen betalen zal de Corporatie bijspringen.

Pijler 4: Jongdinaso

In de jeugdbeweging van het Verdinaso moet men de waarden en theorie die men krijgt in het gezin en op school leren toepassen buiten het gezag van ouders en leerkracht. Bij het begin van de strijd zal de jeugdbeweging belangrijker zijn dan wanneer de Orde gevestigd zal zijn, omdat de scholen eerst omgevormd moeten worden naar de Dinaso-geest en de tussengeneratie aldus via de jeugdbeweging gevormd zal moeten worden.

Ook zal er veel gezongen worden, want “ons Dietse volk zingt niet meer. Hieraan kan men merken dat wij diep vervallen zijn”.

Actuele koppeling

In de analyse van het Verdinaso zien we vele elementen terug die nog zeer actueel zijn. Ook ons Volk der Nederlanden heeft te kampen met een volksvreemde, materialistische, liberale en partijpolitieke elite. Een elite die trouwens de traditionele waarden, normen en culturen die Europa ooit rijk was volledig uitgeroeid heeft.

Wij kunnen misschien zeggen dat wij conservatief en traditionalistisch zijn. Wij kunnen zeggen dat wij de traditionele waarden en normen uitdragen en dat wij respect hebben voor het onfeilbare gezag van Leiders zoals de Paus. Maar we dienen te beseffen iedereen in ons Volk, wijzelf inclusief, onderdeel zijn van een liberale en volksvreemde wereldorde die Europa en de Nederlanden tot op het bot aan het vernietigen is.

Daarom is het van belang dat wij als jeugd, vertrekkende vanuit de bestaande wereldorde, Orde op zaken stellen. Ziehier het belang van praktische elitevormin.. Tevens alternatieve elitevorming, want men kan in het huidige liberale systeem al snel elite worden door een goed en immoreel bedrijfsleider te zijn.

Het Verdinaso had qua methode gelijk. Eerst dien je de Leiders van morgen te vormen, de aristocratie op te bouwen waar ieder naar opkijkt. En dan volgt het Volk vanzelf. Mede hierdoor is partijpolitiek totaal verwerpelijk om uw doelen op lange termijn te verwezenlijken!

Misschien klinkt het idee van een autoritaire Leider in de huidige maatschappelijke context wat ver gezocht, en dat is het misschien wel. Maar de aristocratische idee biedt des te meer perspectief.

Ook de militaire pijler van de D.M.O. lijkt misschien wat achterhaald. Maar het is illusie te denken dat oorlog in Europa voorgoed verdwenen is. Het is een illusie te denken dat ons Dietse volk zal overleven zonder militaire macht.

Binnen KASPER proberen wij aan praktische elitevorming binnen de studentenwereld te doen. We herontdekken traditionele cultuur, Europese cultuur. Terwijl anderen wild staan te springen op technobeats zonder enige inhoud, gaan wij op zoek naar culturele verdieping tijdens bijvoorbeeld klassieke concerten. Daarnaast proberen wij onze leden inhoudelijk te vormen, door de mogelijkheid aan te bieden om teksten te schrijven voor op onze webstek, lezingen te organiseren en avonden zoals deze te houden. En dit terwijl andere studenten op hetzelfde moment doelloos bier naar binnen gieten. Ook qua klederdracht en stijl vormen wij een elite. Wij combineren de Dinaso twee-eenheid Stijl en Geest.

Verder zien wij dat het grootste deel van de jeugd, en de studenten, zich doelloos bezig houdt met urenlang elektronische spelletjes te spelen en/of televisie te kijken. Ons volk wordt dommer en dommer! Ook daarom biedt de Dinaso-geest een oplossing: doe nuttige dingen!

Maar buiten de activiteiten van KASPER, en ook na het studentenleven, komt de grootste opdracht. Daar moeten wij dezelfde elitevormende principes stelselmatig behouden, uitdiepen en onszelf blijvend vormen. Wij dienen een nieuwe volksbewuste aristocratie te vormen, waar ons Volk fier op mag en kan zijn!

Om af te sluiten nog dit: KASPER is geen massabeweging en wij zijn niet met duizenden. Maar geschiedenis toont aan dat de doelbewuste minderheid het altijd haalt van de dwaze massa. Elitevorming gebeurt niet in massastijl, met bierwerving onder studenten en wekelijkse drankavonden zonder enige inhoud. Zolang de aristocratische kwaliteit van onze leden groter is dan de gesommeerde kwaliteit van alle bierclubs samen weten wij dat we goed bezig zijn. Kwaliteit boven kwantiteit, een gezonde leuze!

Geschreven door Thomas B.

Lezing Verdinaso / Louis Gueuning

2009-03-08T00:14:00+01:00

Lezing Verdinaso

Op donderdag 19-02 werden we vereerd met het bezoek van Vbr. OS Filip de Cauwer, de pro-senior van KVHV-Leuven, die kwam spreken over de naoorlogse ontwikkeling van het Verdinaso en de drijvende kracht achter deze ontwikkeling, L. Gueuning.
Gueuning kan beschouwd worden als de figuur die na de Tweede Wereldoorlog de ideologie van Joris Van Severen en het Verdinaso heeft geconsolideerd, zonder zelf evenwel onverdienstelijk te blijven door actieve bijdrage aan de uitbouw van deze overgeërfde ideologie.

Hoewel het Verdinaso in haar beginperiode tijdens de jaren 30′ voornamelijk werd gekenmerkt door een anti-Belgische tendens en de hoop op het oprichten van een hernieuwd Diets rijk, werd er in 1934 door de kopstukken van deze beweging, J. Van Severen en W. Moens, een diepgaande herdefiniëring van de ideologie van het Verdinaso geformuleerd, ook wel de geschiedenis ingegaan als de ‘Nieuwe Marsrichting’. Er werd een nieuw politiek objectief gesteld in het vormen van een nieuwe staat naar model en grondgebied van de laatmiddeleeuwse Bourgondische Nederlanden. Deze Nieuwe Marsrichting werd grondig uitgediept en uitgewerkt om niet enkel het oppervlakkige politieke niveau te beslaan, maar om uit te groeien tot een totaalsysteem van het menselijk handelen en denken. Door deze diepgaande evolutie komt het zwaartepunt van de Verdinaso-beweging voornamelijk na 1934 te liggen.

Gueuning kwam in 1939 in contact met Van Severen, met wie hij al gauw een hechte vriendschap en intense correspondentie onderhield. Hij werd door Van Severen aangeduid als hoofd van het Verdinaso voor de Romaanse gouwen, en richtte tijdens de oorlog, na de executie van Van Severen, de ‘Joris Van Severen-orde’ op, met als doel de nagedachtenis en het denkwerk van Van Severen te eren, te bewaren en verder uit te werken, door middel van publicaties en bijeenkomsten.

Tijdens de oorlog wenste Gueuning een onafhankelijke koers te varen, en bleef hij nadruk leggen op de zelfstandigheid van de Nederlanden. Zo bleek hij niet te winnen voor collaboratie met de Duitse bezetter in tegenstelling tot het VNV, terwijl hij evenmin samenwerking met de geallieerden op prijs stelde. Dat deze manifeste weigering partij te kiezen in het mondiale conflict niet in dank werd afgenomen, kon Gueuning aan de lijve ondervinden. Gueuning werd het slachtoffer van vervolging zowel tijdens de repressie kort na het eind van de oorlog door de geallieerden, als tijdens de oorlog zelf onder de Duitse Gestapo. Echter bleek zijn ambivalente koers zijn redding, aangezien hij beide vervolgingsprocessen zonder al te veel kleerscheuren doorkwam.

Na de oorlog stichtte Gueuning het ‘Albrecht-en-Isabella-college’, een eliteschool waarvan hij directeur werd. Hij bleef tijdens zijn leven onverminderd werken publiceren rond de nagedachtenis en ideologie van Van Severen, waaraan hij zijn originele bijdrage bracht. Tevens legde hij zich toe op politieke mobilisatie en bewustwording, zoals moge blijken uit de organisatie van de eerste ‘Staten-Generaal van Verzet tegen het Regime’ in 1952.

Na zijn dood werd de ‘Louis-Gueuning-stichting’ in het leven geroepen, met hetzelfde doel dat hijzelf met zijn eigen organisatie met Joris Van Severen voor ogen had: het bewaren en uitdragen van de nagedachtenis van een interessant denker uit de vorige eeuw.

Hieronder volgt een kort overzicht van de brandpunten waarrond Gueuning zijn denken heeft verweven met dat van zijn voorganger en zijn mentor, Joris Van Severen.

Allereerst werd het denken van Gueuning getekend door een sterke manifestatie van het begrippenpaar personalisme en roeping, dat hij heeft meegekregen van Van Severen. Personalisme houdt in dat iedere actie van de mens als individu of als deel van een groep ten dienste staat van de volledige ontplooiing van iedere mens als persoon. Vanuit deze peiler van zijn denken kan men verklaren waarom Gueuning nogal weigerachtig stond t.o.v. collaboratie met het regime van Nazi-Duitsland, dat als totalitair regime een volledig andere invalshoek had op het menselijk wezen. Het is duidelijk dat enige voorzichtigheid geboden is bij het bestempelen van Gueuning als een loutere exponent van de totalitaire Nieuwe-Ordebewegingen. Zulk een onvoorzichtige vereenzelviging kan enkel uitgelokt worden door de uiterlijke gelijkenissen tussen Verdinaso en de totalitaire bewegingen, zoals de gedeelde nadruk van beide op orde. Echter werd ook dit ‘totalitaire’ begrip door Gueuning via zijn personele invalshoek bekeken: orde zag hij als een noodzakelijk middel dat de mens zich in zelfdiscipline moest opleggen om zo tot een zo efficiënt mogelijke persoonlijke ontwikkeling te komen. Deze originele visie kan men verklaren vanuit het persoonlijke leven van Gueuning, van beroep was hij namelijk onderwijzer (cf. zijn stichting van een eigen school in 1950).

Complementair aan het personalisme was het begrip roeping. Gueuning kan beschouwd worden als een exponent van Aristoteles in die zin dat hij zowel persoonlijk als politiek handelen van de mens zag als een teleologisch proces. Ieder mens heeft een unieke roeping in zijn leven en in de maatschappij die hij zo goed mogelijk moet invullen. Zingeving aan handelen en leven van de mens vloeit voort uit het vervullen van deze roeping. Ieder individu haalt tevens zijn uniciteit uit het feit dat iedere roeping uniek is. Iedere aparte en unieke roeping wordt in vervulling gebracht op het niveau dat gevormd wordt door het samenkomen van deze vervulde roepingen, het maatschappelijk vlak.

Vanuit deze teleologische visie evolueert Gueuning de noties van orde, vrijheid en maatschappij. Een maatschappij dient op ieder niveau de roeping van ieder individu te ondersteunen, daar zij tegelijkertijd de resultante is van deze vervulde roepingen. Maatschappij kan men aldus definiëren als de voedingsbodem én het resultaat van zichzelf ontplooiende individuen. Vrijheid wordt in dit kader niet bekeken vanuit een libertijnse bril als een doel op zich, maar wederom als een middel in de ontplooiing van de mens, zoals dat met de notie orde hetzelfde geval is.

Een verregaande originaliteit blijkt uit de toepassing van het besproken begrippenpaar vanuit persoonlijk vlak op het politieke vlak. Net zoals individuen hebben staten een unieke roeping bepaald door hun eigen uniciteit. Deze gedachtengang kan de kritische houding verklaren die Gueuning aannam t.o.v. het naoorlogse Europese eenmakingsproces. Hoewel hij een fervent voorstander was van een Europese integratie op ideëele en culturele basis, keurde hij juist het actuele proces af vanuit de verkeerd motivatie ervan. Een Europese Unie als louter middel tot economische doelen had voor hem noch zin noch slaagkans.

Een Europa van de toekomst moest voor hem een eenheid in verscheidenheid worden, ‘Unitas in diversitate’, waarin iedere natie zijn eigenheid behouden zag juist door de vervulling van een specifieke roeping. Het nationalisme zou als kader voor Europese integratie de unieke aard van ieder Europees volk vrijwaren. De Bourgondische Nederlanden kende hij een bevoorrechte status toe als motor van het Europese integratieproces vanuit een analyse van de geschiedenis van de Nederlanden. Doorheen de geschiedenis van Europa hadden de Nederladen de functie vervuld van transitzone, een zone voor contact tussen en integratie van de verscheidene Europese grootmachten.

Raf Praet v. Raffen, Ab-Actis KVHV-Gent, 2008-2009